3 april 2008

De dag begint vroeg met een vlucht om 07.05 uur met Transavia van Rotterdam naar Málaga. Ook Nico “moest” op zijn vrije dag vroeg opstaan om mij weg te brengen.

Rotterdam is een klein gemoedelijk vliegveld en alles gaat een stuk sneller dan bijvoorbeeld Schiphol. Samen hebben we nog een koffie genuttigd en snel was het alweer tijd om in te gaan checken.

Aangekomen in Malaga om 09.40 uur was het eerst wachten op de koffer, dat bijna nog langer duurde dan de vlucht zelf. Na ongeveer een half uur kon ik mijn koffer van de band halen.

Iemand van het autoverhuurbedrijf stond klaar om mij op te halen om aan de overkant van het vliegveld de huurauto te halen. Ik kreeg een Opel Corsa 1.3 CDTI en heb voor de zekerheid maar een volledige verzekering afgesloten voor slechts Eur 15,- meer. Ik wilde niet riskeren dat ik, net als vorige keer tijdens de vakantie in Portugal, een lekke band of ergere problemen zou krijgen en niet geholpen zou worden. Ook ruitschade was hierbij inbegrepen en iets aan de banden of ruiten is snel gebeurd in Spanje.

Van het Engelse stel van B&B “Casa Blanca” in Alora, waar ik een kamer had gereserveerd, had ik een routebeschrijving gekregen. Het eerste stuk van Málaga naar Alora ging perfect, maar het laatste gedeelte was niet echt goed beschreven. Na een tijdje zoeken heb ik Nico gebeld om te vragen of hij het telefoonnummer op internet wilde opzoeken; dat had ik niet opgeschreven. “Beetje dom, Jacqueline!”.

In de tijd dat Nico aan het zoeken was, ben ik doorgereden op de weg naar “El Chorro”. Eindelijk had ik het gevonden; vervolgens Nico gebeld dat het in orde was en bij aankomst bij “Casa Blanca” eerst een Colaatje en een sandwich gekregen. Toen even met Cheryl en Pete gepraat, waarna Cheryl mij mijn kamer wees. Een mooie ruime frisse kamer met en-suite badkamer. Prima en lekker rustig. Een prachtige omgeving; adembenemend!

Zij vertelde dat ze dit huis met 6 slaapkamers en 6 badkamers en een 3-kamer appartement hadden gehuurd en met verhuur en B&B probeerden uit de kosten te komen. Niet gek als je zoiets voor een redelijke prijs kunt huren om er zelf te wonen en de rest te verhuren om inkomsten te genereren. Ik zou die mogelijkheid ook wel willen.

Na het uitpakken en opfrissen even rustig in het zonnetje bijgekomen van de reis. Het was 28 graden en nu was er dus even tijd om te schrijven wat de morgen tot dusver gebracht had.

Het landschap hier is werkelijk schitterend. De paarden van de “buren” lopen hier lekker in de “voortuin”. Ze worden steeds weggejaagd door het stel omdat ze niet verantwoordelijk willen zijn voor wat er eventueel kan gebeuren als ze van het land af zouden gaan.

Een week geleden liepen ze blijkbaar in het centrum van Alora!

Straks maar eens even richting “El Chorro” rijden. Misschien hebben jullie daar al eens van gehoord in het programma “Een plek onder de zon” met de welbekende kibbelende Engelsen die daar naar toe gingen. Daar bevinden zich meren. Ben benieuwd!

Bij de meren aangekomen, kon ik helaas maar 2 foto’s maken. De SD-kaart bleek vol, maar het is niet ver van de B&B, dus kan ik altijd nog een keer terug gaan om te kijken.

De eerste avond zou ik eerst een paar uurtjes gaan slapen en dan op zoek naar een restaurantje om iets te eten. Dat laatste is helaas niet gelukt. Ik heb doorgeslapen tot 05.00 uur de volgende ochtend. Het was kennelijk nodig.

Cheryl had ook voorgesteld dat ik bij hen kon eten ’s avonds als ik het ’s morgens maar liet weten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet zo’n behoefte aan had.

4 april 2008

De volgende ochtend na het ontbijt richting Antequera. De route er naar toe was prachtig. Wat een mooi groen landschap!

Onderweg kom ik nog verschillende dingen tegen, zoals ezeltjes, schapen, mooie kerkjes en een haciënda die men aan het opknappen was.

In Antequera aangekomen, heb ik mijn auto geparkeerd en ben door het stadje gelopen. Nu kan ik in een parkje met een schitterend uitzicht op het kasteel van Antequera even mijn verslagje schrijven. Het weer is nog steeds geweldig en wat een rust, ook hier. Je voelt hier de relaxte sfeer. Een man speelt met zijn hond; een groepje meisjes zit lekker op een bankje te keuvelen en te lezen. Na een foto van het uitzicht te hebben genomen maar eens op zoek naar iets te drinken.

In de stad een terrasje gepikt en een half broodje gegeten. Verder door naar “Almogía” en Villanueva de la Concepción, al slingerend door de bergen, genietend van een prachtige omgeving. Eigenlijk wilde ik naar Alhaurin el Grande en had de snelweg genomen om er sneller te komen en van daaruit richting Coín en de “pueblos blancos” (witte dorpen) te gaan, maar ik kwam terecht in een file door een ongeluk dus ben toen maar afgeslagen. Zo zie je maar, plannen is niet altijd goed en werkt ook niet altijd. Alhaurin zie ik misschien morgen. Ook wil ik nog naar Arcos de la Frontera en ook Nerja staat op mijn verlanglijstje. Zou ’t er nog van komen om ook de kust te bezoeken?

Al rijdend bracht de weg me naar Olvera in de provincie Cadiz. Een levendig plaatsje met een mooie brucht/kerk boven op de heuvel. Olvera staat niet in de gidsen, die ik bij me heb,  beschreven, desondanks toch wel de moeite waard om gezien te hebben. Jammergenoeg was er nergens een plaats waar ik kon stoppen om de mooie burcht, die van ver al te zien is, te fotograferen.

Terug richting B&B; het was rond 22.30 uur toen ik terug was, na bij “Engelse boys” in Alora te hebben gegeten. Een aardig stel dat er al zes jaar woonde en werkte.

5 april 2008

Vandaag redelijk vroeg opgestaan. Toen ik beneden kwam was het inmiddels rond 08.30 uur maar de Engelsen waren nog nergens te bekennen, evenmin als het ontbijt. Maar niet getreurd. Ik besloot daar niet op te wachten en had een briefje achtergelaten dat ik weg was en ging op weg. Vandaag wilde ik in ieder geval naar Alhaurin el Grande en Nerja.

Alhaurin el Grande vond ik een tegenvaller. Omdat ik toch richting Marbella reed, dacht ik “Ach, waarom ook niet?”. Ook daar was is snel weg. Vreselijk! Te druk en te vol.

Ik had de “rijken der aarde” eigenlijk wel even willen zien, maar de aanblik van al die torenflats hield me tegen. Ik vervolgde mijn weg richting Nerja. Onderweg ben ik afgeslagen naar Velez-Malaga om alsnog te “ontbijten”. Het was inmiddels tegen 12.00 uur! Daar trof ik op zich wel een gezellig centrum maar aan de buitenring ook één grote bouwput.

Toen op naar Nerja. In de reisgids stond Nerja beschreven als nog redelijk kleinschalig met een mooi centrum. Ben naar de kust gereden en het lijkt wel of het een Engelse kolonie is met Spaanse toeristen. Ook Duits hoor je hier frequent. Nu al, begin april, aardig druk. In de zomer wil je hier waarschijnlijk niet zijn. Ondanks dat is het een mooie kustplaats met –gelukkig- geen hoogbouw als in de omliggende badplaatsen. Nu even hier in Nerja wat drinken want telkens sta ik zo’n beetje op uitdrogen omdat ik zoveel wil zien. Tegelijkertijd even van de zon genieten want het grootste deel van de tijd breng ik in de auto door en dat is zonde van het prachtige weer.

De laatste plaats in westelijke richting is La Herradura. Daarna wordt het alleen maar lelijker, is mijn mening. Richting “Almería” ligt de “Costa Plastica”, zoals dat zo mooi heet, niet mijn smaak en met mij velen die daar zo over denken, schat ik in. Natuurlijk moet de bevolking er van leven, maar het bederft wel het landschap, al die kassen langs de kust.

In La Herradura pik ik een terrasje aan zee. Hier is het gelukkig nog lekker rustig en vredig. Daarna vervolg ik mijn weg terug richting Alora.

Morgen ga ik alleen nog maar (Noord-)oostelijk van Málaga en wil dan de route van de “pueblos blancos” nemen.

In de avond tegen 20.00 uur was ik terug. Even met Cheryl en Pete koffie gedronken. Cheryl vertelde dat de weersvooruitzichten niet zo goed waren; morgen zou het half bewolkt zijn maar rond de 24 graden en dinsdag regen. Tot nu toe was ik erg verwend met 27/28 graden. We wachten het af.

Van Cheryl kreeg ik een adres voor een goed restaurantje in het dorp. Daar aangekomen bleek het helemaal vol; het was tenslotte zaterdagavond, en ik had geen zin om nog uitgebreid op zoek te gaan, dus heb ik de naastgelegen Chinees maar bezocht.

Snel gegeten want het was super ongezellig L; rond 22.30 uur was ik weer “thuis” en ben naar bed gegaan.

6 april 2008

Cheryl vertelde dat zij naar Carratraca waren geweest; dat wilde zij persé zien. Ze vertelde dat de route er naar toe erg mooi is, dus besloot ik ook maar eens een kijkje te gaan nemen. Slingerend door de bergen naar het piepkleine dorp; dat zelfs een 5-sterren hotel had met SPA-faciliteiten; onbegrijpelijk! Verder was er werkelijk niets te beleven. De route er naar toe was inderdaad erg mooi.

Daarna door, nog een keer naar “El Chorro”, waar ik de eerste keer onvoldoende foto’s kon maken. Werkelijk prachtig! Het water was écht aquablauw. Iets verder door ligt het “Paraje del Guadalhorce”, een mooie groene omgeving. Ook is er in de buurt van “El Chorro” een beroemde kloof; maar “El Chorro” was al mooi genoeg om langer te vertoeven, zoals onderstaande foto’s getuigen.

Vervolgens even naar “Ardales”, een gezellig dorp, in ieder geval op zondag. Volgens mij is het hele dorp op de been om met elkaar te praten of gezellig in het plaatselijke café wat te nuttigen. Ik ga hier dan ook even zitten op het terrasje voor een “cortado”.

Het is niet zo warm vandaag; een beetje sluierbewolking.

Hierna wil ik nog even naar “El Burgo”, dat hier vlakbij ligt. Ik had het op internet gezien en leek me wel aardig. Bovendien ligt het op de route richting “Ronda” en de “pueblos blancos”, die ik vandaag van plan ben te bezoeken.

Een hele tocht, door de “Sierra de las Nieves” en de “Sierra de Grazalema”.

Via deze route kom ik terecht in Cortes de la Frontera, een schattig klein plaatsje hoog in de bergen. Langs deze mooie, maar vermoeiende, route op weg naar “Ronda”; zelfs nu was het er te druk om de auto te parkeren en even in de stad rond te kijken, dus ben ik er alleen maar doorheen gereden.

Door, via Cortes de la Frontera naar Ubrique om te eindigen in Villamartin in de provincie Cadiz. De stad Cadiz zelf had ik ook nog graag gezien, maar de tocht door de bergen was lang en vermoeiend geweest en ik besloot dit eventueel een volgende reis te doen. Dat is het nadeel van alleen reizen; je moet zelf rijden en kunt niet even afwisselen.

Tegen 20.00 uur was ik eindelijk weer terug en besloot meteen te gaan eten in het restaurantje dat Cheryl me had aanbevolen en de zaterdag ervoor vol was. Er was nog niemand om te eten; wel zaten er een paar mensen aan de bar. Ik vroeg aan de serveerster wat ze kon aanbevelen; het was stierenvlees, dus besloot ik dat te nemen. Het smaakte prima. Dit café/restaurantje had ook internet, dus na de maaltijd even snel wat mailtjes verstuurd. Toen nog één drankje aan de bar (dacht ik) en dan lekker slapen.

Plotseling viel de electriciteit uit; overigens niet ongebruikelijk in Spanje. Toen werd het pas gezellig! Overal werden kaarsjes aangestoken en mensen maakten grapjes over het feit dat er geen licht was. Ik raakte aan de praat met een groepje Spanjaarden. 80% verstond ik niet omdat het “Andaluz” was, maar daarom was het niet minder gezellig. Ik werd er meteen bij betrokken. De mensen waren erg aardig. Na twee wijntjes bood men mij er nog één aan, maar ik heb dat afgeslagen; ik moest per slot van rekening nog naar de B&B rijden, buiten het dorp. Al met al was het laat geworden. Om 01.30 uur was ik “thuis”.

7 april 2008

De volgende ochtend vertelde Pete mij dat ze bezorgd waren geweest over mij omdat ik tenslotte toch (een vrouw) alleen was. Ze dachten dat ik misschien een ongeluk had gehad om ze om 00.30 uur nog buiten hadden gekeken en constateerden dat mijn auto er nog niet stond. Wel attent!

Zoals voorspeld, vandaag bewolkt en geen zon. De temperatuur ligt rond de 18 graden, niet koud dus. Je raakt overigens snel gewend aan dat mooie warme weer. Voor morgen is dus regen voorspeld; jammer, maar het is ook nog maar begin april.

Vandaag heb ik geen specifiek doel. Ik ben opnieuw richting Antequera gereden en ga daar in de omliggende plaatsen wat rondkijken. Ik heb geen zin om vandaag einden te rijden.

Na een poosje gereden te hebben, stop ik rond 12.30 uur in Archidones om te kijken waar ik een kopje koffie kan drinken. Archidones is een redelijk stadje, maar niet echt een gezellige sfeer. Daarna naar “Villanueva de Algaidas”, een “oude bekende”. Hier ben ik al eens eerder geweest toen er op internet een “cortijo” te koop stond. Leuk om weer ‘ns iets “bekends” te zien. In de plaatselijke kroeg neem ik een “cortado” en een “café solo”. Misschien ga ik hierna wel richting Córdoba, dat ligt in principe op de route. “Iznajar” schijnt ook mooi te zijn. Daar gaat mijn voornemen om niet veel te rijden vandaag!

Ook in de bar in “Villanueva” zijn weer Engelsen te vinden; ongelooflijk! Het lijkt wel of ze Spanje hebben overgenomen. Onderweg hier naar toe reed ik langs een mooie oude cortijo met prachtige donkerrood geschilderde houten deuren. Ik was zo brutaal om te kijken of ik binnen kon komen omdat het onbewoond leek. En ja hoor, één deur was open. Het was redelijk vervallen, maar binnen zag ik tekenen van leven. Misschien ook al Engelsen die ’t opgekocht hadden?

Er moest flink wat aan gebeuren. Aan de achterkant was het dak er helemaal af, maar in principe een pracht gebouw!

Op weg naar de provincie Córdoba richting “Iznajar” en “Rute”. Inderdaad ook een mooi gebied met een andersoortig landschap; veel olijfboomgaarden onderweg. Ook “Iznajar” heeft prachtige meren.

Om te gaan eten en een beetje te winkelen, reed ik weer terug richting Antequera, dat toch een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Een mooie stad met een rijke architectuur. Hier geen parkeerplaatsje te vinden; omdat ik mijn auto in of in de buurt van het centrum niet kwijt kon, heb ik hem geparkeerd buiten de stad bij een parkje waar ik nog even een kijkje ben gaan nemen.

Het was té ver lopen naar het centrum, dus maar weer terug naar Alora waar ik weer bij “the boys” heb gegeten. Dit keer vroeg naar huis. In Alora schijnt het vandaag geregend te hebben; onderweg naar Córdoba heb ik maar een paar kleine spettertjes gehad, dus dat viel mee.

Op de weg terug richting Alora kwam ik een andere manier tegen om je auto te parkeren!

Eens nadenken wat ik ga doen omdat voor dinsdag regen voorspeld is. Hier bij de B&B blijven is niet echt een optie, want dan zou ik de hele dag op mijn kamer moeten doorbrengen en bijv. een boek lezen. Daar had ik ook niet zoveel zin in en is jammer als je in Spanje bent. We zullen zien wat morgen weer brengt.

8 april 2008

Inderdaad!; slecht weer vandaag L regen en bewolkt. Het moest er toch eens van komen om naar Malaga stad te gaan. Wat een verkeersdrukte; ik kon niet eens in het centrum komen. Dan maar weer weg. Makkelijker gedacht dan gedaan! Vindt de weg naar de snelweg maar weer eens terug. Al met al een tijdje rondgereden om uit het centrum te komen. Aan de weg terug ligt een winkel van “El Corte Inglès”, een bekende winkelketen in Spanje. Omdat het zo verschrikkelijk regende ben ik hier maar even gaan rondsnuffelen. Het zijn mooie winkels, maar ook zeer aan de prijs.

Nu weer terug in Alora. Bij de poort van de B&B ruikt het nu extra lekker door de citrusbomen die in bloei staan en een heerlijke geur verspreiden.

Tijd om te gaan eten; het is nu 20.45 uur; opnieuw bij het bewuste restaurantje. Bij binnenkomst zei ik tegen de eigenaar: “Hoy con luz?” (vandaag mét licht?).

9 april 2008

Nou, de laatste volle dag in Spanje alweer. Nog maar even de laatste inkopen doen voor het thuisfront. Daar komt natuurlijk dan “Antequera” weer voor in aanmerking.

In Antequera aangekomen kon ik mijn auto parkeren voor Eur. 0,80 cent; ik kon daar een uur voor blijven staan. Het regende pijpestelen; mensen schuilden onder de afdakjes van de winkels; ook ik, om te wachten tot het wat minder werd, maar dat werd het niet. Toen besloot ik toch maar de stad in te lopen; ik was hier tenslotte niet voor niets naar toe gereden.

Na een rondje te hebben gelopen in de stad was ik nat tot op het bot en had nog geen cadeautjes kunnen kopen. Onderweg terug in de auto heb ik de kachel op vol vermogen gezet om op te warmen en op te drogen. Tegen de tijd dat ik terug in Alora was, was ik redelijk opgedroogd, maar ik had het steenkoud. Een warme douche deed wonderen.

De laatste avond had ik gevraagd of Pete de kachel bij mij wilde aansteken want het was die laatste paar dagen toch wel erg afgekoeld. Ook mijn schoenen en jas konden op die manier nog een beetje drogen. Cheryl vroeg of ik het leuk vond de laatste avond met hun mee te eten zodat ik in dat vieze weer niet op zoek hoefde naar een eetgelegenheid of niet weer naar steeds dezelfde restaurantjes te hoeven. Dat vond ik een goed idee en heb gezellig mee gegeten. Ze had zelf soep gemaakt; erg lekker en daarbij had ze wat crackers met kaas en paté en een fruitsalade met ijs na. Prima toch?

De laatste avond op tijd naar bed voor de vlucht de volgende ochtend. Het was zo’n drie kwartier rijden naar het vliegveld en de huurauto moest eerst nog teruggebracht worden. Ik was om 08.10 uur in Malaga, ruim op tijd dus voor alles. Het vliegtuig zou om 10.45 uur vertrekken, maar dat was een half uur vertraagd. Desondanks landden we op tijd in Rotterdam, waar Nico klaar stond om me weer te verwelkomen en terug naar huis te brengen.

Al met al weer een mooie week met veel indrukken. Jammer alleen van de foto’s die ik op de één of andere manier “kwijt” ben geraakt. Dit betekent dat ik nog een keer terug zal moeten om ze opnieuw te maken. “Wat een straf!”.

Zondag 10 februari 2008

Mijn vermoeden is nu bevestigd in een bericht dat Ria ook afhaakt om een B&B te starten. Zelf ben ik ook doende om te gaan kijken naar andere mogelijkheden. Een B&B is kennelijk niet te verwezenlijken.

Het wordt dus nu zoeken naar andere mogelijkheden om een business in Spanje op te starten.

1 december 2007

Zaterdag 1 december vertrokken Ria en ik met Ryanair vanaf Brussel Charleroi met als aanvlieghaven Alicante, nadat Nico en Ronald ons hadden weggebracht en uitgezwaaid.

Oorspronkelijk was deze week anders gepland, zoals jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige bericht. Deze reis staat nu in het teken van samenwerking met Ria en het zoeken naar een geschikte lokatie en pand voor een B&B.

Op de luchthaven van Alicante aangekomen, begaven we ons eerst naar de balie van het autoverhuurbedrijf, waar we van tevoren een auto hadden gereserveerd. Het wemelde er van de Engelsen en volgens mij alleen maar Engelsen. We hadden niet verwacht dat het in deze tijd zo druk zou zijn.

Na lang wachten konden we dan eindelijk in de auto (nou ja, auto!, een citroengele “don’t call me baby”, je weet wel een Fiat Panda, oftewel “fiasco”) stappen voor ons ritje naar Orihuela, waar we de eerste nacht onze ogen zouden sluiten in Hotel Meliá Palacio de Tudemir Boutique Hotel, Een hotel gevestigd in een monumentaal pand in het centrum van Orihuela. Maar voordat we daar naartoe rijden, willen we eerst nog wat zon en een terrasje pakken aan de kust. We rijden zuidelijker en stoppen in Guardamar del Seguera (tussen Santa Pola en Torrevieja) en drinken daar wat en nemen een kleine salade om de eerste honger te stillen. Daar bellen we onze “mannen” om o.a. te vertellen dat de reis goed verlopen is en om even te laten weten hoe lekker warm het is. Het plaatsje heeft weliswaar niet de schoonheidsprijs verdiend, maar het ging ons erom even uit te rusten en te genieten van de eerste zonnestralen.

Vervolgens halen we de eerste behoeften in de plaatselijke supermarkt. We vervolgen onze weg naar Torrevieja. Evenmin een plaats die blaakt van schoonheid, maar we moeten het toch even gezien hebben. Omdat het december is, is het er gezellig druk, maar geen massatoerisme. We wandelen daar over de boulevard en drinken nog wat op een terrasje tot de zon zich langzaam verschuilt.

Daarna vervolgen we onze weg richting Orihuela om vast richting eerste overnachting te gaan. Wat een toestand om daar je hotel te vinden! Veel weggetjes in het centrum zijn eenrichtingverkeer. Na een tijdje besluiten we het aan iemand te vragen. Deze Spanjaard was zo netjes om ons voor te rijden naar het hotel. Geweldig! Het hotel lag jammergenoeg wat verscholen in een smal straatje. Het pand op zich was prachtig, wat aan de buitenzijde niet direct af te zien was; de binnenkant daarentegen schitterend, zoals de foto’s hieronder getuigen.

De kamer die we toegewezen kregen was echter wat luidruchtig; grenzend aan een steegje waar veel motoren en scooters doorheen reden, waardoor we die nacht slecht sliepen. De volgende ochtend hebben we, na een heerlijk ontbijt genoten te hebben, om een rustiger kamer gevraagd. We konden “verhuizen” van de eerste naar de derde verdieping. Dat scheelde een stuk, zo bleek later. De volgende ochtend zijn we, na het ontbijt, door Orihuela gelopen. Een mooie historische stad met een prachtig kasteel boven op de berg. Op een dorpspleintje streken we even neer om uit te rusten en te genieten van alles om ons heen.

Na door het stadje gelopen te hebben, zoeken we een internetcafé waar we onze mail moeten checken of er nog makelaars of B&B-eigenaren gemaild hebben i.v.m. een bevestiging van één van onze overnachtingen.

Na het tweede ontbijt op maandag 3 december, gaan we op pad richting provincie Murcia. We hadden besloten niet in de provincie Alicante te blijven en hadden bovendien verscheidene afspraken met makelaars in de provincie Murcia. Pas de laatste dag zouden we terugkeren in Alicante en dichtbij het vliegveld overnachten omdat we een vroege vlucht terug hadden.

Murcia bleek ook nog een beetje aangenamer te zijn qua temperatuur.

Op maandag vervolgen we dus onze weg richting Pinoso, waar we de eerste afspraak hebben met een Engelse makelaar om verschillende panden te bezoeken.

Bij zijn kantoor aangekomen, gaan we met hem en zijn Spaanse compagnon op pad. Het zou een lange vermoeiende zoektocht worden langs vele panden. We hadden dan ook besloten ons niet te lang te laten “meeslepen” door hen en ons eigen weg te gaan.

Tijdens de tour was er wel een heel mooi pand bij dat ook helemaal verbouwd was en waar ook de authentieke details nog behouden waren. Ruim en erg mooi. Mogelijk iets om over na te denken.

Hij heeft ons verder wel mooie dingen laten zien, maar natuurlijk was er altijd iets mee waardoor het niet was wat we zochten. Het één was te vervallen, het andere wel mooi, maar aan de prijs, etc. etc.

(Helaas zijn de volgende serie foto’s voor het overgrote deel per abuis in zwart-wit of andere kleurstelling gemaakt.)

Wij hadden hem gevraagd of hij ook een B&B voor ons wist waar we konden overnachten. Natuurlijk wist hij dat (vriendjespolitiek?). “Toevallig” was deze B&B ook nog te koop. Het was van Engelsen (uiteraard!) en de prijs die men er voor vroeg was werkelijk of het hele pand van goud was (€ 935.000,-!!!).

Na hier de avond en nacht te hebben doorgebracht, zouden we dit voor geen “goud” willen hebben! De eigenaren waren ook in de veronderstelling dat ze ons moesten onderhouden. We kregen geen seconde voor onszelf. Bij aankomst waren ze erbij, bij het drankje tussendoor, bij het avondeten en zelfs de volgende ochtend bij het ontbijt, of wat daarvoor door moest gaan, konden ze ons geen privacy gunnen. Het avondeten bestond uit een voorgerecht, het hoofdgerecht dat droop van het vet en het nagerecht van een soort chocoladecake met custardvla (typically English).

De kamer was ook al niet veel beter.

Het kon zo uit een film van Irma La Douce gekomen zijn. De matrassen waren volgens mij uit het museum gehaald; ze waren helemaal doorgezakt (en dat met een prijs van € 935.000,- in gedachten!), maar goed, we kwamen niet om dit B&B te kopen. Na slecht geslapen te hebben (de wekker ging per ongeluk om 03.30 uur af) konden we ’s morgens ook niet lekker douchen. Het zag er allemaal niet aanlokkelijk uit. We hebben ons toen maar gewassen aan de wastafel die bestond uit twee aparte kranen, één voor warm (heet) en één voor koud water. Mengen was dus niet mogelijk. We wisten dus niet hoe snel we na het ontbijt moesten vluchten.

De tweede dag van de bezichtigingen besloten wij, na van een kopje koffie op een terras in Pinoso genoten te hebben, zelf in het gebied rond te gaan rijden.

Zo kwamen wij bijvoorbeeld ook in Fortuna, dat bekend staat om zijn thermale baden en bijbehorende SPA-behandelingen. Het was een klein dorp met een paar mooie hotels, waar de verschillende behandelingen werden gegeven. Ook was er een camping. Het was er op dat moment heerlijk rustig.

Bij de plaatselijke kroeg hebben we even uitgeblazen, genietend van de zon en koffie.

Nog steeds heb ik trouwens niet gemeld hoe de temperatuur was. We hebben het echt getroffen met het weer. Het was steeds rond de 23 graden en dat in december!

Op woensdag 5 december stond onze volgende afspraak in Villena, met alweer een Engelse makelaar. Het gebied sprak ons totaal niet aan, dus dat was al een minpunt. De boerderij was authentiek, maar er moest nog veel aan gebeuren en de vraagprijs was hoog. Doordat het gebied ons niet trok, hadden we het pand eigenlijk niet hoeven te bekijken, maar uit respect voor de makelaar en de verkopers hebben we toch het rondje gemaakt.

Daarna snel weg uit dit gebied.

De vierde dag van onze bezichtigingen hadden we een afspraak in La Murada.

Het wordt eentonig, maar ook weer met een Engelse makelaar. Wij reden naar het plaatselijke benzinestation en wachtten daar op de makelaar. Wachten, wachten, wachten. Geen makelaar te zien. We hebben er toen nog een telefoontje aan gewaagd, maar er was geen gehoor aan de andere kant van de lijn. Onverrichterzake zijn we toen weggereden. Jammer van onze tijd, want dit was een richting waar we verder niet meer hoefden te zijn.

We zijn toen weer richting Orihuela gereden. Nog in Pinoso, hadden we gekeken op internet naar een overnachtingsmogelijkheid. De enige die ons interessant leek was Casa Delphine. Via een makelaar wist ik dat deze ook te koop was. We besloten te bellen; helaas geen gehoor op geen van beide telefoonnummers. Op goed geluk zijn we er naar toe gereden. En ja hoor, er zaten mensen buiten. We vroegen of we konden overnachten. Dat was geen probleem. Het was een mooie verbouwde finca met een Belgisch-Hongaars stel aan het “roer”.

Hier waren de matrassen en bedden gelukkig in orde. Met een klein elektrisch kacheltje op onze kamer was het heerlijk aangenaam. Ook de badkamer was perfect met een prachtig uitzicht over het zwembad en de bergen. We hadden de Vlaming, Dirk, gevraagd waar we goed konden eten ’s avonds. Hij raadde ons een goed restaurant aan en gaf ons de routebeschrijving. In eerste instantie leek die duidelijk, maar in de plaats zelf was het toch wel even zoeken. Toen we het restaurant uiteindelijk gevonden hadden, bleek dit keurig in orde en het eten was prima. Een goede keuze dus. Even later kwamen Dirk met zijn vrouw Andréa en hun dochtertje Delphine (de B&B is dus naar haar vernoemd) ook binnen. Zij eten daar éénmaal per week, zo vertelde hij.

Na een goede nachtrust gehad te hebben en gedoucht te hebben, maakten we ons op voor het ontbijt. Dit was keurig verzorgd. Omdat het ons goed beviel besloten we nog een nacht te blijven.

De volgende ochtend, 6 december, aan het ontbijt, raakten we wat aan de praat met Dirk en het bleek dat de Casa de vrijdag ervoor verkocht was. Hij was van plan zelf iets anders in de horeca op te gaan zetten in Orihuela.

Die middag zijn we richting Cehegin gereden. De afstand viel erg mee. In het dorp aangekomen, zijn we eerst op zoek gegaan naar internet om onze mail te checken. We hebben vervolgens gebeld met de eigenaar van de B&B, dat we van tevoren in Nederland al hadden vastgelegd. We hadden nl. geen routebeschrijving. Het bleek dat we met het Fiatje smalle straatjes moesten trotseren om bij de B&B te komen.

We moesten de auto natuurlijk zo dicht mogelijk tegen de muur parkeren zodat ander verkeer er langs kon. De eigenaar stond vóór en Ria achter de auto aanwijzingen te geven. Omdat ik moe was van het rijden, werd ik wat geïrriteerd en wilde dit zelf doen. Ik zei tegen Ria dat ik het verder wel alleen zou redden en vertelde haar “die man” mee te nemen. Die keek natuurlijk wat vreemd, want hij wilde per slot van rekening alleen maar behulpzaam zijn. Uiteindelijk liep hij met Ria mee naar binnen, waardoor ik het autootje zo dicht mogelijk tegen de muur kon parkeren en langs de rechterzijde weer naar buiten te stappen.

De B&B was een “townhouse”, ook gerund door Engelsen, maar dit keer prima in orde. We hadden de beschikking over een slaapkamer, lounge en badkamer. Alles keurig en schoon.

’s Avonds zijn we nog even het dorp ingelopen om wat rond te kijken en hebben bij een koffieshop annex bakker nog wat genuttigd.

Het ontbijt de volgende ochtend was heerlijk en dit keer voelde de eigenaar aan wanneer hij zich terug moest trekken.

Vóór vertrek uit Cehegin zijn we ‘s morgens nog even door het plaatselijke parkje gelopen. Erg mooi.

 

Ook de kerstversieringen waren voor een deel al opgetuigd.

7 december alweer! De laatste dag van onze week in Spanje. Ik besef dat ik een aantal dingen die we gedurende de dagen hebben gedaan alweer vergeten ben. Helaas had ik dit keer niets opgeschreven. Dat ga ik dus volgende keer weer wel doen.

Die dag hadden we onze laatste afspraak in Cehegin om 11.00 uur bij makelaardij Noble Valera. We waren er al op tijd, om 10.00 uur en hebben hem gebeld om te vragen of we eerder konden komen. Makelaar Jeff (weer Engels dus), ving ons op op zijn kantoor.

Hij zou ons naar het pand in Cehegin brengen dat we wilden bezichtigen. Hij vertelde ons dat hij nog een geschikt pand voor ons had en liet ons dit zien. Het bleek zijn eigen huis te zijn en hij verontschuldigde zich dat zijn partner, Pablo, er niet was vanwege een vrije dag. Normaal gesproken zou hij ons rondgeleid hebben. Hij vroeg of wij eventueel interesse hadden en of wij het geen probleem vonden dat hij de bezichtiging verzorgde, temeer omdat het ook zijn eigen huis betrof. De prijs was ver boven ons budget, maar we besloten toch te gaan kijken.

Het eerste pand was groot en mooi, maar was niet geheel vrijstaand. Er zat nog een ander stuk aan vast dat van een andere eigenaar was. Inderdaad een heel groot huis met veel mogelijkheden, maar het probleem was dat het overgrote deel van de deuren voor Ria te laag was, zodat zij telkens moest bukken om haar hoofd niet te stoten. Dit was dus niet praktisch en één van de redenen dat we dit pand ook van ons lijstje hebben geschrapt.

Vervolgens op naar het pand van Jeff. Een schitterende lokatie en een prachtig pand met authentieke details en een mooi afgescheiden zwembad met buitenkeuken en douche. Bovendien hoorde er ook een stuk land bij dat mooi was om te wandelen (pijnbomen) en leuk voor onze huisdieren (hond en katten).

Helaas was dit mooie pand inderdaad boven ons budget, ook een afvaller dus.

Na wat kopieën te hebben meegenomen van het pand en mijn gegevens achter te hebben gelaten, gingen we weer op weg, terug richting vliegveld nadat we eerst nog even Caravaca de la Cruz hadden aangedaan. Ook een mooi historisch stadje.

Hier hebben we nog even genoten van de laatste zonnestralen onder het genot van een drankje en olijven.

Ergens in de week zijn we ook nog gestopt om een hapje te eten bij Mar Menor. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet meer weet wanneer dat precies geweest is. De volgende keer dus écht aantekeningen maken. Een toeristisch gebied met grote eenzijdige bouwprojecten, maar wel leuk om even gezien te hebben.

Voor de laatste avond hadden we een hotel vlakbij het vliegveld van Alicante geboekt omdat we een vroege vlucht hadden om 06.40 uur.

Dit hotel was werkelijk vreselijk. Echt een doorgangshotel met douche en toilet op de gang en te smerig om aan te zien. Onderstaande foto is genomen vanuit het hotel.

 

Toen we onze koffers weer hadden uitgeladen, zijn we voor de laatste avond Alicante in gegaan. Een gezellige drukte. Het was ook een “brugdag”, zoals dat heet. Omdat de dag ervoor een feestdag was hadden de meeste Spanjaarden die dag ook vrij.

Op het moment dat wij er waren, kwam een band door de straten heen en een meisje deelde snoepjes uit.

We hebben nog even gezellig gewinkeld en zijn ’s avonds tegen 22.00 uur neergestreken op een terrasje om nog even een hapje te eten. Heerlijk buiten gegeten in december op dat tijdstip!

Uiteindelijk waren we dus toch nog vrij laat terug in ons hotel en hadden maar drie uurtjes slaap gehad voordat we weer moesten vertrekken naar het vliegveld.

De week zat er op. Het is ons goed bevallen en we hebben veel indrukken opgedaan. Het gebied in Murcia is ons ook erg meegevallen; het is mooier dan we dachten, maar het gebied waar we ons het liefst zouden willen vestigen is toch wel het binnenland van Malaga. Daar moeten we dan een volgende keer maar weer eens gaan kijken. Wanneer dat is, is nog onduidelijk. In ieder geval kan ik niet eerder weg dan eind februari/begin maart.

Dit was in ieder geval een interessante week en prima bevallen zo met Ria. Voor herhaling vatbaar dus.

Tot de volgende keer!

22 oktober 2007

Weer terug van vakantie.

Het was maar kort, maar ik heb er echt van genoten.

In december weer het volgende korte bezoek aan Spanje, nu als start- en eindpunt Alicante. In één van mijn vorige berichten hebben jullie kunnen lezen dat ik de eerste week van december naar Spanje zou gaan en een week zou verblijven bij Eli, een vriendin die ik via internet heb leren kennen.

Het verblijf bij haar gaat niet door want zij heeft besloten tijdelijk naar Nederland te gaan. In ieder geval zal ik haar dan in Nederland “in levenden lijve” ontmoeten. Dat is ook iets om naar uit te zien.

Gelukkig gaat Ria die week met mij mee naar Spanje. Zo kunnen we onze plannen verder bespreken en wellicht wat accommodaties bekijken. Ook is dit goed om te kijken of het samen klikt.

Hopelijk zal dit de echte start zijn van de langgedroomde B&B.

7 september 2007

Oh ja! Op 7 september bestaat mijn weblog officieel 1 jaar, hoera! J

Moet ik daar eigenlijk zo blij om zijn? Als dat niet zo was, zat ik nu in Spanje L.

22 september 2007

Hallo allemaal,

Woensdag 26 september even écht vakantie. Samen met mijn vriendin, Ineke, ga ik dan een weekje (fly-drive) naar Noord-Portugal en Spaans Galicië. Dat is weer ‘ns wat anders. Even een weekje genieten dus en dan in december weer terug naar Spanje voor mijn zoektocht.

6 september 2007

Het is weer enige tijd geleden dat ik iets van me heb laten horen. Dat is ook niet vreemd, want in de tijd tussen mei en september ben ik helaas niet meer in Spanje geweest. Er zit echter wel weer een reisje in het verschiet, nl. in december. Pfffff, duurt nog even en ’t is maar voor een weekje, maar ik mag niet mopperen. In ieder geval heb ik een goedkoop ticket. Voor € 50,- all-in kan ik retour van Brussel Charleroi naar Alicante. Da’s weer ‘ns een ander vliegveld na Barcelona, Murcia en Valencia.

In augustus heb ik een ontmoeting gehad met Ria en haar man. Ria wil, net als ik, graag een B&B in Spanje beginnen maar wil dat niet alleen doen. Haar man heeft besloten vooralsnog niet mee te gaan. Zij zit dus eigenlijk in dezelfde situatie als ik en was op zoek naar een zakenpartner. Wij hebben in ieder geval al gemeen dat we dezelfde ideeën hebben over een pand en de locatie. In september gaat zij, samen met haar man, wat mogelijkheden bekijken in Spanje. Als zij daar iets interessants tegenkomt, kunnen we daarna samen gaan kijken. Natuurlijk moet het ook goed klikken samen en dat kunnen we dan meteen uitvinden. Er zit dus nu in ieder geval schot in de zaak, zal ik maar zeggen. Ik heb er vertrouwen in! Daarnaast zijn er nog twee mensen die geïnteresseerd zijn om dit samen te doen. Er zijn dus nog meerdere opties.

In december verblijf ik bij een e-mail vriendin, Eli,  die in Albox (Almería) woont. We hebben elkaar dus nog nooit gezien, maar hebben erg leuk e-mail contact en december is eigenlijk wel een goede tijd om in Spanje te zijn en niet alleen maar in de mooie zomerperiode. Zo zie ik ook de “winter” eens in Spanje en kan ik zien hoe dat bevalt. Bovendien kan zij me veel van de omgeving laten zien. Met haar heb ik ook afgesproken dat, mocht het B&B verhaal om de één of andere reden niet door kunnen gaan, ik ga kijken of ik toch naar Spanje kan en bij haar kan gaan wonen. Natuurlijk moet ik dan ook in mijn levensonderhoud kunnen voorzien; ik zal dus dan eerst hard op zoek moeten gaan naar een baan, maar ik zal niet op de zaken vooruitlopen.

In oktober ga ik verder met Spaanse les in Breda. De andere cursus heb ik vroegtijdig afgebroken omdat de lessen niet aan mijn verwachtingen voldeden. Het werd gegeven door een Chileense in een buurthuis in Roosendaal en de lessen gingen mij te langzaam, er werd teveel afgeweken van de les door de vragen die cursisten tussendoor stelden en uitgebreid werden belicht. De cursus in Breda is een afscheiding van leraren van het Baroniecollege. Ik hoop daar dus meer (en sneller) te leren.

In de tussentijd ben ik druk bezig om zoveel mogelijk overbodige zaken te verkopen om zo min mogelijk mee te hoeven nemen als ik mij definitief in Spanje ga vestigen. Als de kogel door de kerk is voor wat defintief vertrek betreft, zal ik meteen mijn huis te koop aanbieden.

Jullie zullen je wel afvragen wat er verder van het verhaal rondom de makelaardij is geworden. Nou, zoals ik al eerder zei, dit is niet mijn eerste keus en was een soort noodoplossing om in Spanje te komen. Bovendien moet hierin ook geïnvesteerd worden, waardoor dit voor mij financieel niet haalbaar was en ik uiteindelijk het risico te groot vond.

Dat was de tussenstand weer even. Na terugkomst van Ria uit Spanje, laat ik jullie het laatste nieuws weer weten. Dat zal dus in oktober worden. Tot dan!

27 mei 2007

Op zondag 27 mei vervolg ik mijn reis naar Spanje. Dit keer, zoals eerder aangegeven, naar de provincie Valencia, Castellón, naar Alcossebre in het bijzonder. Met Ryanair ben ik om 13.00 uur vertrokken vanuit Brussel Charleroi, waar Nico me naar het vliegveld heeft gebracht en uitgezwaaid, naar Valencia.

Van daaruit had ik een auto gereserveerd om naar mijn bestemming Alcossebre, of zoals de Catalanen zeggen “Alcoceber” te rijden. Een Chevrolet Matiz dit keer.

Alcossebre ligt aan de Costa del Azahar, ook wel de “Oranjebloesemkust” genoemd, gelukkig nog minder bekend bij de toeristen maar ook daar ontdekt men het steeds meer, met name de Engelsen.

Laat in de middag meldde ik me bij de receptie van appartementencomplex “Vacaciones MarcoMar” in een rustig deel van Alcossebre; nog geen 5 minuten met de auto van het dorp en het strand.

De dag erop had ik een afspraak bij Villas Orange met Werner Müller, die zich samen met zijn vrouw zeven jaar geleden in Spanje heeft gevestigd. Hij kwam mij om 10.30 uur bij mijn appartement afhalen en zo reden we samen naar zijn kantoor. Samen met Albert Villas runt hij een makelaardij. Plan “B” is dus een franchise in de makelaardij in Spanje op te zetten.

Werner heeft me de constructie van franchise uitgelegd, waarna we het gesprek voort hebben gezet op een terrasje onder het genot van een kopje koffie.

Bij terugkomst op het kantoor hebben we nog even nagepraat en toen ik daar binnen zat, kwam toevallig een Nederlander die in Breda heeft gewoond, genaamd John, binnen die in januari naar dit gebied is verhuisd en via deze makelaar een internetcafé in Benicàssim, een tiental kilometers van Alcossebre, heeft gekocht. Hij is een nieuw leven in Spanje begonnen samen met zijn zoontje van 8 jaar.

Met Werner had ik afgesproken dat ik erover na zou denken. Hij beloofde mij twee dagen daarna te zullen bellen. Dat deed hij, waarop ik een vervolgafspraak met hem gemaakt heb omdat ik wel geinteresseerd was.

Uiteraard moet ik hier in Nederland bezien of ik e.e.a. kan realiseren en waar ik me dan eventueel in Spanje zou willen vestigen.

De dagen daarna heb ik besteed met verkennen van de kust en het binnenland van dit gebied. De plaatsen die naar Werner’s zeggen in ontwikkeling waren, waren voor mij niet aantrekkelijk voor vestiging.

Een beetje vakantie daaraan gekoppeld dus. O.a. de volgende plaatsen heb ik aangedaan: Castellón de la Plana, Benicàssim, Torreblanca, Peňíscola, Benicarló, Vinaròs, Càlig, San Jorge, San Mateu, Traiguera en La Pobla de Benifassà.

Deze laatste plaats wilde ik graag bezoeken omdat hier een prachtig natuurgebied is met een stuwmeer. Het wordt vooral bezocht door wielrenners, die de bergen in dit gebied goed kunnen gebruiken voor hun training. Ook is er een klooster. Dat heb ik helaas niet gezien want is alleen geopend op donderdagen van 13.00 – 15.00 uur. In eerste instantie was ik er daarom op donderdag naar toe gereden, maar kon de plaats niet vinden. Het stond erg slecht/helemaal niet aangegeven. In een internetcafé in Alcossebre heb ik het nog eens op de routeplanner opgezocht. Het bleek dat het dorp Senia gevolgd moest worden. Ja, dat moet je maar net weten. Dus later weer teruggegaan en alsnog het prachtige gebied kunnen bezoeken. Al met al een geslaagde oriëntatiereis/vakantie.

4 juni was de terugreis weer gepland. Om 15.35 uur vertrok ik vanuit Valencia naar Brussel Charleroi, waar Nico mij van het vliegveld heeft gehaald. Bij aankomst thuis hebben we eerst de koffers uit de auto gehaald en daarna even bijgekomen met koffie in het centrum van Roosendaal.

Volgende week heb ik diverse afspraken om te bekijken of ik dus naar Spanje kan vertrekken. Als dit mogelijk blijkt, zal ik nog wel één of meerdere keren moeten gaan kijken in Spanje waar ik mij kan en wil vestigen.

Over de mogelijkheden of onmogelijkheden en het tijdspad om al dan niet naar Spanje te vertrekken vertel ik jullie dus later.

8 maart 2007

Na een lange stilte, dan eindelijk weer een nieuw berichtje op mijn weblog.

Naar aanleiding van mijn oproep voor een zakenpartner mocht ik vele reacties ontvangen, voornamelijk van gezinnen met kinderen. Dit is uiteraard geen haalbare kaart. De opbrengsten moeten dan door teveel mensen gedeeld worden. Er was één reactie bij die wel ‘ns serieus kon zijn. Dat houdt niet over he? De eerste kennismaking moet nog volgen en hopelijk is dat nu snel.

"Plan B" is ook al gemaakt voor het geval ik geen geschikte compagnon kan vinden voor een B&B, want zo langzamerhand ben ik nu twee jaar, al dan niet zeer actief, bezig met mijn voorbereidingen voor Spanje. Eigenlijk wil ik het niet veel langer uitstellen, vandaar dat ik voor mijzelf een andere mogelijkheid heb bedacht om toch uiteindelijk mijn doel te bereiken. Het gaat om een tussenstap, zodat ik in ieder geval alvast in Spanje ben en daarna hopelijk kan doorstromen naar wat ik wil gaan doen.

Voor dit plan "B" vertrek ik op 27 mei naar Alcossebre, waar ik een afspraak heb en vlieg 4 juni terug van Valencia.

Zodra de afspraak met de mogelijk toekomstige compagnon heeft plaatsgevonden, zal ik jullie verder op de hoogte brengen van de ontwikkelingen. Mocht dit geen succes hebben gehad, dan zal ik jullie meer vertellen over "plan B".

Tot zover weer.

Féliz Navidad y Próspero Año Nuevo 2007!